Na alle torenhoge belevenissen op het Empire State zijn we snel verder gegaan met de volgende avonturen. Byrant Park. Op meerdere idylische plekjes in nieuw york kom je ijsbanen tegen zo ook in Byrant Park. Wat enkele jaren geleden nog een achterwijk was in Nieuw York is omgeturnd tot een gezellig bruisend park waar studenten, yuppies en toeristen elkaar tegen komen.

Een andere mooie ijsbaan is gelegen in het wereld beroemde central park waarvan ik helaas geen foto heb. Van central Park zelf wel een klein voorproefje ziet u op de volgende foto’s. De echte zijn natuurlijk vele keren mooier.

Een andere leuke bezigheid was het bezoeken van topsport. De New York Knicks spelen hun thuiswedstrijden in Madison square guarden en iedere basketbal fan kent de glorie van deze hal. Grote namen als Fraser en Ewing hebben hier gespeeld. Dit stukje cultuur mocht natuurlijk niet ontbreken en we hebben er ook van genoten.

Na deze enerverende ervaring waren er nog meer hoogte punten. Het gebouw van de Verenigde Naties, met natuurlijk de veiligheidsraad. We hebben dit allemaal vaak genoeg op TV gezien, maar wist u dat de bekleding van veel stoeltjes helemaal gaar is… Ben ik toch benieuwd wat ze met al dat geld doen.

Na een paar dagen in New York te hebben vertoefd zijn we maar wat noorderlijker gegaan naar Boston en omstreken. Kort zult u wat foto’s zien van de White mountains, en daarna van Boston

En als laatste natuurlijk het beroemdste bouwwerk van Amerika. Ik zou zeggen zoek de verschillen tussen de twee lady liberties.

Zusje bedankt voor de leuke week, ik vond het super. Voor iedereen die ik nog geen gelukkig nieuwjaar heb gewenst en prettige kerstdagen…. Bij deze!!

Merry Christmas and a Happy New year

Dag lieve familie vrienden en kennissen, nu volgen de spannende belevenissen van broer en zus in een grote stad. Allebij komende uit een klein dorpje genaamd Haren met minder dan 20.000 inwoners waren ze de eerste week van December in de ‘Big Apple’. Deze stad die met suburbs al meer inwoners heeft dan ongeveer heel Nederland was voor 4 dagen onze thuishaven. Natuurlijk zoals bijna alle reizen begint het op een vliegveld. Ik pikte mijn zus op op het mooie vliegveld Newark International Airport gelegen 6 mijl van Manhattan. Wat bij onze oosterburen nog niet zo goed lukt, dat gaat hier wel goed. Lianne en ik werden met een magneet baan vanaf de vertrekhal zo naar het trein station gebracht

Nadat we eerst onze tassen naar het Gershwin hotel… (zou het met opzet zo heten, of alleen voor mijn verjaardag ) hadden gebracht moesten we er natuurlijk op uit. En ondanks dat het voor mijn lieve zus al bijna middernacht was trok ze meteen ten strijde om de stad New York te leren kennen. Na mijn al maandenlange ervaring is Amerika toch echt het land van de Starbucks, dus wat is een betere plek om onze reisplannen te bespreken dan de Starbucks

Na langdurig en uitvoerig  gediscussieerd te hebben over hoe we het meeste konden doen in de toch beperkte tijd (4 dagen lijkt misschien lang, maar een periode van 2 weken is hier makkelijk uit te houden) hebben we besloten om maar de Staten Island Ferry te pakken. Het mooie van deze boot is xe9xe9n, Lianne voelt zich nog niet helemaal in het diepe gegooid omdat de boot KNAL oranje is. Twee, de boot is gratis (goh we zijn nog steeds nederlander) en drie dit is dus een hele mooie manier om de skyline van New York en de Statue of Liberty (het vrijheidsbeeld) bij nacht te zien. Het enige wat jammer is, is dat de boot enorm trilt dus dat een nacht foto niet te nemen is zonder te bewegen. Maar goed dat mag de pret niet drukken natuurlijk. Na deze verschrikkelijk koude tocht, tja het wordt hier langzamerhand ook winter, ondanks dat El nino dit gebied goed gezind is volgde er natuurlijk de drank der dranken.

Na deze lekkere versnapering gingen Lianne en ik snel door naar het volgende agenda punt en dat was Grand Central, het grote Station in Amerika, waar alleen maar locale treinen stoppen. Het was een schitterend station en onze aanwezigheid werd gevierd, speciaal voor ons was er een optreden van een koor in de grote hal.

Grand Central ligt op de 42nd street, vlakbij het beroemde Rockefeller center. Op het plein bij dit centrum is het altijd xe9xe9n groot feest in de winter, dan hebben ze een hele beroemde kerstboom met heeeeel veel lampjes (30.000 wist Lianne mij te vertellen) en een ijsbaan en de gebouwen daar vallen allemaal sneeuwvlokken naar beneden. Helaas kunnen Amerikanen echt geen foto’s nemen dus degene waar Lianne en ik allebij opstaan is bewogen.

Na deze geweldige sfeervolle omgeving hebben we nog wat rondgeslenterd. Ook nog getracht een musea in te komen maar met een wachtrij van 2 uur op 3 uur openingstijd vonden we dat toch net iets te gek worden. Moe maar voldaan hebben we onze gezellige 10 persoonskamer opgezocht.

De volgende ochtend stond de Empire State building  op onze agenda. Wat een hoog gebouw is dat, het uizicht was schitterend en dan kun je nauwelijks beseffen dat de Twin towers nog hoger zijn en dat er nog gebouwen bestaan die 150 meter hoger zijn dan deze. De mensen op de grond zijn net kleine mieren. Het is net speelgoed land.

Hier moet ik het nu eventjes bij laten. Binnenkort gaat het verder met het vervolg van de leuke avonturen van Lianne en gerwin in New York.

Bij deze wil ik iedereen even enorm bedanken voor de felicitaties. Helaas even onpersoonlijk via deze weg en dan ook nog geen foto’s van mijn verjaardag erbij. Maar dit komt, houd geduld! Ik heb mijn verjaardag met mijn zus, Lianne, doorgebracht in New York. Dit was natuurlijk super, de avond voor mijn verjaardag naar de New York knicks in Madison square guarden geweest en daarna een drankje gedronken tot dat ik jarig was. Nu is een drankje drinken in New York sowieso een hele ervaring, maar daar zal ik later nog wel een keer op terug komen. Iedereen bedankt voor mijn verjaardag cadeaus in welke vorm ze ook over kwamen het wordt zeer gewaardeerd en ik ga (of heb gedaan) er leuke dingen mee doen. Op mijn verjaardag zijn we ook nog even bij de kerstboom geweest met 30.000 lampjes wat de Nederlandse TV nog heeft gehaald (Rockefeller center). Net op het moment dat Lianne en ik er waren werd er een huwelijksaanzoek gedaan op de ijsbaan… hoe romantisch zou je denken, ik geloof dat zij (natuurlijk was het weer de man die door de knieen ging) er iets anders overdacht. Ze vond het toch vrij eng met zijn tweeen op een anders zeer, zeer drukke ijsbaan, te schaatsen en midden op durfde ze al helemaal niet. Nou goed, meer over de verhalen en avonturen in New York hoort u later.

De groeten van een tegenwoordig ouwe bok.

Even voor alle duidelijkheid, het foto’tje wat nu links op de pagina staat, dat ben ik dus niet. Hoe graag ik ook zo willen parachute springen. Ik denk niet dat ik het lef ervoor heb. Dit is, nou ja iedereen heeft het foto’tje wel gehad, dus ellen.

Mijn spannende verhalen (?) over Thanksgiving en Martha’s Vineyard komen zo snel mogelijk. Echter gezien de werkdruk die er de laatste maand zal heersen weet ik niet of ik erg trouw ben in het bijhouden van de site, maar ik doe mijn best.

Dit verhaal is enigszins gedateerd en stamt vanuit de tijd dat mijn lieve ouders nog in Boston waren. De PT cruizer in ons geval een grijze heeft mooie tijden gekend. Allereerst heeft hij meerdere rondjes om het vliegveld gereden aangezien de chauffeur moeite had met het vinden van de juiste exit. Daarna heeft de PT cruizer erg goed laten zien dat hij stapvoets of langzamer kan rijden. Ook heeft hij laten zien dat hij dit gedurende een langere tijd van een uur kan volhouden (Dit is de tijd die hij nodig had om rondom Boston Common (een groot park) te rijden).

Na deze warming up liet hij ons zien dat hij met gemak in een dag naar de Niagara falls kan rijden wat toch een flink eind rijden is. Dit beviel onze grijze held zeer goed want de terug weg leverde hem geen problemen op. In korte tijd had de cruiser een groot deel van Amerika bereden en wat vond hij dat leuk. Hij baalde er dan ook zeer van dat hem dit hierna niet meer gegund was.

Na meer dan een dag stil gestaan te hebben in Brookline, de woonplaats en overnachtingsplaats van familie Blankevoort, besloot hij dat het genoeg was. Hij wilde weer rijden. Aangezien dit zonder chauffeur toch lastig is had hij hier het volgende opgevonden.

Via deze route heeft hij weer een paar mooie kilometers afgelegd in Boston. U kunt zich wel voorstellen dat de chauffeur dit toch niet heel erg kon waarderen, vooral het aantreffen van een lege parkeerplaats. Dit betekende wel het einde van het samenzijn tussen familie Blankevoort en de Pt cruizer, als straf is hij maar direct terug gebracht naar het vliegveld

Kortom parkeren in Boston……. Begin er niet aan……

Dag lieve familieleden, vrienden en kennissen. Hier weer een update van het mooie leven van Gerwin in Amerika. De titel verklapt al een heleboel, ik ben wederom in Canada geweest en wel naar de bruisende stad Montreal. Maar voordat ik begin met de verhalen over Montreal neem ik u eerst even mee naar de Big Apple. Velen van u weten dat ik wat kleine problemen met mijn laptop heb. Daarom diende deze terug te gaan naar Europa zodat de laptop even door een expert weer opgevoed kan worden. Om mijn laptop veilig en betaalbaar naar Nederland te krijgen heb ik de hulp in geschakeld van Kiko. Dat is een vriendin van mij uit Groningen en haar papa ging naar New York voor het lopen van de maraton en Kiko was de supporter.

Mijn dag was erg regenachtig in NY, daarom heb ik daar niet zoveel foto’s van. Maar toch vind ik de volgende wel leuk. Zwervers slapen vaak op putten en deksels omdat dit warm is. Bij regen heeft dit dus het volgende gevolg. (Helaas zijn er erg veel zwervers, toch  blij met de sociale voorzieningen in Nederland). Tevens even een plaatje van NY in the rain.

Na deze korte uitstap in New York, dit was op woensdag. Ben ik de volgende avond met de nachtbus naar Montreal gereden (vanuit Boston). Dit ritje duurde ongeveer zeven uur, waarvan ik gelukkig het grootste deel slapend heb doorgebracht. Keurig volgens schema werd ik om half zeven op het busstation van Montreal afgezet. Gezien mijn toch enigszins spontane besluit om deze kant op te reizen wist ik niet heel veel van Montreal. Maar aangezien ik de dag nog voor mij had had ik natuurlijk tijd genoeg om te kijken waar ik moest slapen en wat ik daar allemaal kon doen.

Het eerste wat me opviel was het contrast tussen oud en nieuw. Waarbij wel moet opgemerkt worden dat geen enkele van de Amerikaanse en Canadese steden het kan redden bij, Stockholm, Rome, Barcelona, Wenen, Amsterdam etc. Dit ligt natuurlijk aan het feit dat alle Noord-Amerikaanse steden veel jonger zijn. Ze kennen niet de geschiedenis die Europa heeft (zodat we allemaal even heel trots zijn op ons eigen Europa). Het eerste gebouw wat ik tegenkwam waarvan ik dacht… leuk is een replica van de St pieter in Rome. Het is lang niet zo groot en indrukwekkend, maar toch  was dit gebouw al vrij aardig. Tevens ziet u op deze foto het contrast. Van oud en een nieuw puntje van een ander gebouw erachter. Het gebouw wat er tegenover stond was ook wel aardig. Daarnaast komt weer het moderne en het kleurrijke naar voren.

Wat ze hier ook hebben is de Notre Dame, in tegenstelling tot Amerika wordt het hier wel goed uitgesproken aangezien Montreal in Quebec ligt wat het Franstalige gedeelte is van Canada. Maar in de Notre Dame heb ik een dienst bijgewoond en deze was kan ik u zeggen zeer indrukwekkend. Het orchel, het koor, de omgeving, het was een hele spirituele ervaring zal ik maar zeggen. Ik verstond er allemaal vrij weinig van aangezien het in het Frans was, maar indrukwekkend was het zeker!

Nu volgen er nog even een paar foto’s die u een indruk kunnen geven van Montreal & vieux-Montreal. Dat laatste betekent oud-montreal. Je hebt een nieuw en een oud stadcentrum. Dit is het stadhuis en het oude olympische stadion, van uit mijn hoofd 1984.

Ook is Santa-Claus al binnengekomen in de stad  en die parade mocht ik, en met mij de kleine kinderen natuurlijk niet missen. Het was een hele parade met tal van voertuigen en verklede mensen. Met als laatste natuurlijk Santa himself

Een bijzonder kenmerk van Montreal is zijn " Underground city" je kunt ongeveer het gehele centrum van de stad doorkomen zonder maar een voet buiten de zetten. Dit is gezien de winterse temperaturen die er kunnen zijn (-30) erg aangenaam. Gelukkig was het toen ik er was nog lang niet zo koud. Zoals u op de laatste foto kunt zien was het hier ook vaak regenachtig

Ondanks dat het half November was, sinterklaar nog moet langskomen in nederland zijn alle kerstversieringen al opgehangen. Nu kan ik me goed voorstellen dat dit moet om winter depressies te voorkomen door alle duisternis die hier heerst in de winter. Erg leuke kerstversiering trouwens

Wat doet een mens in montreal overdag. Ik heb een greenhouse bezocht, waar het lekker warm was met hele mooie orchidexebn. Ik heb het F1-circuit en de daarbijbehorende Casino bezocht (wees gerust, niks uitgegeven, maar me wel verbaasd over de hele entourage) en heb het Museum of Fine arts bezocht. Tevens heb ik me nog een uur gewaagd in een Arcadia (de computer spelletjes0 festival. Hier was ik echter snel uitgekeken.

Voor de Groningers onderons, ik had nog nooit van zijn naam gehoord, maar hij hangt in het museum of fine arts in Montreal. Ook kan ik u verzekeren dat wij Nederlanders toch erg veel beroemde  kunstenaars hebben voortgebracht. De afdeling Dutch painters, was een van de grootste in het museum. Nooit geweten dat we zoveel goede kunstenaars hebben gehad.

Met deze laatste noordelijke noot wil ik graag dit epistel afsluiten. Ik hoop dat u genoten hebt van mijn reisverslag. Voor komende week staat een ‘Native Thanksgiving diner’ in de planning. En op 1 December komt mijn lieve zus naar New York en gaan we daar even de bloemetjes buiten zetten. Hopelijk gaat met u allen alles goed in het mooie, beroemde Nederland.

Dames en heren voor iedereen die zich afvraagt wat Ellen allemaal gedaan heeft en gezien heeft. Hieronder even een aantal foto’s en links. Met wat belevenissen van haar van de afgelopen anderhalve maand. Om te beginnen bij het begin (nou ja bijna). De eerste foto is Singapore, daarna Bangkok (met z’n schone lucht) en de staatsgreep. Gevolgd door haar favo vliegtuig maatschappij. Olifanten rijden in Chiang Mai, zonsondergang op Ko Tao en de duikcursus op Ko Tao. U kunt de foto’s uitvergroten door op de foto te klikken

Ondanks dat ze in de drie weken natuurlijk veel meer gedaan heeft, laat ik het hier even bij voor die toch. Hierna is de wereldreizigster doorgevlogen naar eerst Sydney, om direct over te stappen naar Auckland, om daar ook maar weer snel weg te gaan (hechtingsprobleempje…??) naar Christchurch. Hier vond ze dan eindelijk tijdelijk wat rust (zou bijna denken dat de naam van het stadje hier wat mee te maken heeft). De foto’s, christchurch, maori performance, lake tekape, Hooker Valley, lake wanaka, Stewart Island1, Stewart Island 2, catlins 1, catlins 2, riakura track, milford sound 1, milford sound 2, queen charlotte track, queen charlotte track 2, marlbourogh sounds, kairkura whale watching 1 & 2  en als laatste swim with dolphins.

Nou dat waren wel weer heel veel interessante en indrukwekkende foto’s. De foto’s die Ellen zelf gemaakt heeft zijn natuurlijk veel mooier. Maar er zijn een aantal familie leden die zich toch afvroegen wat Ellen daar allemaal deed en wat ze allemaal zag. Nou bij deze. Al deze foto’s zijn nog van het Zuid-Eiland van Nieuw Zeeland.

Mocht ze weer interessante en mooie plaatjes tegen gekomen zijn, dan zult u dat hier ongetwijfeld kunnen vinden. Ik hoop dat u veel kijk plezier heeft gehad bij deze mooie natuur plaatjes.

Het beste heb ik natuurlijk bewaard voor het laatst!

Ja dames en heren, het klokje tikt elke dat stug door. Wederom is dat aangetoond. Daarom even heel kort deze post. Op dit moment, niet op het uur precies natuurlijk, zit mijn werkend bestaan er in Boston voor de helft op. Met alle leuke vrije dagen nog voor de boeg (veterans day, thanksgiving) en natuurlijk de kerstvakantie betekent dit dat ik op de helft ben. Mijn arbeidstijd is Boston is vandaag door midden gehakt. Dit houdt nog niet in dat ik ook op de helft zit van mijn daadwerkelijke verblijf, dit voor sommige toch heugelijke moment zal over 8 dagen plaatsvinden, dat wil zeggen zaterdag de 11e van November.
Vandaag bevind ik mij om precies twee maanden op dit wonderlijke continent. Aan de ene kant super modern, overal draadloos internet, overal pin of creditcard mogelijkheden, winkels die 24 uur per dag open zijn, kortom van alle gemakken voorzien. Echter aan de andere kant erg conservatief en ouderwets, electronisch bankieren is hier nog nauwelijks van de grond, mensen krijgen hun loon vaak nog in cheques (hoe zagen die er ook almaar weer uit…..), digitaal stemmen dat kan nog niet (ja mensen ik ga via de computer voor de tweede kamer stemmen… het kan in Nederland) en electronische lussen bij stoplichten hebben ze nog nooit van gehoord… Eindeloos wachten zonder dat er verkeer aankomt.. Enorm frustrerend. Gelukkig mag je rechtsaf dan wel weer door rood rijden. Binnenkort zal ik met een uitgebreider verslag komen van alle beslommeringen in de US of A echter wilde ik u dit ‘heugdelijke’ of ‘droevige feit’ toch niet onthouden.
Ik wens u het allerbeste en tot het volgende bericht maar weer.
Voor de liefhebbers die even kort een uitzicht van Ellen’s reis willen hebben, zonder al te veel te verklappen (dan zou ik natuurlijk mijn boekje te buiten gaan), klikt u maar op de volgende links
ellen nieuwzeeland & ellen nieuwzeeland twee . Toch wel een beetje jaloers makend al zeg ik het zelf…

Gegroet

Afgelopen week was het dan zover. Ik kreeg bezoek vanuit Nederland en natuurlijk niet van de minste, maar van mijn eigen papa en mama. Tussen de verbouwingen door en de lessen hadden ze nog een gaatje kunnen vinden in hun herfstvakantie. Na al die weken konden ze toch niet meer zonder me en wilden ze wel eens zien waar ik leefde.

Als eerste heb je dan natuurlijk het vliegveld daar pik je je ouders op, want in een wild vreemde stad zouden ze anders natuurlijk verdwalen.

Nadat ze bijgekomen waren van hun jet leg heb ik ze de volgende ochtende de auto ingejaagd. Onze eigen PT cruiser, geinig wagentje.

Voor een monstertocht richting de Niagara falls. U wist al hoever Acadia was. Tel er nog een paar kilometer bij, de regengoden leken ons niet zo gunstig gezind want hoe dichter we bij de Falls kwamen hoe harder het begon te regenen. Echter het kon erger want een week voordat we kwamen lag er een pak van 60 cm sneeuw en die was nu lekker weg. Maar de regendansjes, of eigenlijk de mooi weer dansjes, die we onder weg gemaakt hadden wierpen toch hun vruchten af. De dag dat wij de Niagara falls wilden bekijken was het mooi weer. Hier heeft u een foto van de Amerikaanse falls, gevolgd door de Canadese en een overzichts foto met de Canadese fall op de achtergrond, nog een keer de amerikaanse falls en natuurlijk de maid of the mist. Daar zijn ook die blauwe pakjes van die we dragen (ik heb hem nog als souvenir)

Natuurlijk hadden ze ook gezorgd voor een spectaculaire view in de avond en op hoogte. Eerst de Amerikaanse falls verlicht, dan de Canadese falls op hoogte, een mooie regenboog en vervolgens de Canadese falls verlicht, als laatste nog een overzichtsfoto van de Americanfalls en let hierbij op de kleine mensjes. Rechts op de foto ziet u de bridal fall.

Een belangrijke gebeurtenis deze maand was natuurlijk ook dat Ellen haar verjaardag had. Op onderstaande foto kunt u zien hoe ik de verjaardag van Ellen vierde. Op dit moment ben ik met haar aan de lijn, wat al een stap meer is dan vorig jaar, waar ik afwezig was op haar feestje. Zal het volgend jaar dan toch lukken om samen te zijn.

Maar er zitten 7 dagen in een week, dus er was tijd om ook andere zaken te ondernemen. Zo hebben mijn ouders fanatiek de wandelschoenen aangetrokken om de wereld beroemde freedomtrail te lopen (hierover heb ik u al eerder bericht). Ook zijn ze lekker aan het slenteren geweest over de dure straten van Beacon Hill, de wegen in Boston Common (een groot park) en zijn ze nog even bij mij op het werk langsgeweest, alwaar ze een amerikaanse lunch bijgewoond hebben. (Van links naar rechts, The old state house, MIT, Mijn Universiteit, The constitution, Wang theater, Trinity Church

Een bezoek aan de Public library en natuurlijk whale watching kon niet ontbreken. Hieronder volgen weer een paar foto’s.

Als eerste een foto van het Wang theater. Hier hebben we een ballet voorstelling van Don Qui.. nog iets bijgewoond. Erg mooi was dat.  Daarna volgt een foto van mijn ouders met de skyline van Boston op de achtergrond. Alwaar we daarna de dolfijnen en de walvissen zagen.

Natuurlijk moesten ook Rachel en Gene bedankt worden voor hun goede zorgen. Daarom gingen we op de laatste avond met hun uit eten. Dit was het korte reis verslag van een weekje Amerika. Er zullen hoogstwaarschijnlijk nog wat updates plaatsvinden in het verhaal. Maar mijn laptop werkt niet voor de volle honderd procent. Daarom liever snel wat publiceren.

Kortom een mooie tijd. Veel gezien en veel gedaan, wat je al niet in een week kunt doen! Paps, mams ik vond het heel leuk dat jullie er waren! Tot in Januari!!

Amerika staat bekend om zijn mooie nationale parken. Hierbij kunt u denken aan de Grand Canyon, Yellowstone Park,  Yosemite, Zion, Everglades, Death Valley een aantal van deze namen zal u wel bekend in de oren klinken. Als u googeled op national parks in amerika wordt een ander park als eerste genoemd. U raadt het al, Acadia National Park. Dit park is het enige nationale park in Noord Oost Amerika en moest daarom natuurlijk door ondergetekende bezocht worden. Het had wat voeten in de aarde om er te komen (nou ja eigenlijk benzine in de cilinders) het was namelijk een dikke 300 mijl vanaf Boston. Hierbij moet u denken aan de afstand Groningen tot bijna bij Poznan in Polen of, zuidwaarts gerekend, tot bijna bij de zwitserse grens. Waar dit voor Europeanen toch om grote afstanden lijkt te gaan ligt het gedachte goed hier in Amerika toch anders. Dit is namelijk een afstand die prima te doen is als je weekend een dag extra heeft. Dit laatste was afgelopen weekend het geval, met dank aan Columbus, en president F.D. Roosevelt de laatste maakte het een nationale feestdag (alleen natuurlijk voor overheids instellingen) en de eerste is toch de ondekker van de Nieuwe Wereld. Waarom dit laatste op 12 Oktober plaatsvond en de feestdag op 9 Oktober is is mij wel een raadsel.

Maar goed het feit blijft staan dat ik een extra dag vrij was. En dat het goed te doen was om even voorbij Berlijn te tuffen. Dit moest natuurlijk in een gehuurde auto die ik nu aan u zal presenteren

Het betreft een cheverolet Impala, ik kan u verzekeren, dat is een leuk auto’tje. Namaak kersenhout interieur, electrisch verstelbare stoel en een overheerlijke cruisecontrol en de wegligging was uitstekend. De eland proefen doorstond hij met glans. En ook dit is in Amerika nog steeds geen grote auto…… Deze auto heeft ons over de smalle Amerikaanse snelwegen van de staat Massachussetts via New Hemsphire, naar de staat Maine geleid. Via de toch altijd leuke tollwegen kwamen we langzaam dichter in de buurt van de  bestemming. Onderweg hebben we nog even gestopt bij Judy, dat is een collega van het werk en die was toevallig dit weekend even thuis- thuis (studenten hebben een thuis, en een thuis-thuis. Bij laatst genoemde wordt altijd de was gedaan en de vitamines aangevuld). Het huis mocht er wezen en lag zeer mooi midden in de bossen.

Na een korte stop om even de caffeine niveaus aan te vullen werd er lekker doorgereden (toch vreemd dat je in Amerika niet lekker mag doorcruisen, ze verspillen veel energie, maar boven de 110 km/h heb ik toch nog niet mogen rijden) en kwamen we aan op de plek van bestemming. Ik praat geen koninklijks meervoud, maar Karin, mijn Nederlandse maatje hier, was ook mee.

Acadia National Park staat er om bekend dat op Mount Cadillac de eerste zonnestralen in de ochtend Amerika binnen vallen. Dit moest natuurlijk gezien worden, na een zeer korte nacht moest er om 5:30 de auto ingestapt worden om naar de top te rijden (lang leven het toegankelijke amerikaanse toerisme). Nu volgt een fotoreportage van de eerste zonnestralen die Amerika troffen op zondag 8 oktober jl. U zult zien dat we niet de enige zijn, en dat het blauwbekken was. Ondanks dat de top op maar 600 meter ligt oid was het toch tegen het vriespunt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet wist dat de zon zo snel op kwam. Alle foto’s die u ziet zijn binnen een tijdsbestek van  15 minuten genomen. Op de eerste foto is het nog donker, op de tweede foto kunt u in het midden een iets rodere streep zien en op de derde foto…plop… daar is de zon. U kunt wel nagaan dat dit voor de patriottische Amerikanen redenen was voor een groot applaus en gejuich. Eerlijkheids halve moet ik erbij zeggen dat ik direct meedeed met de plaatselijke inburgeringscursus. De vierde foto spreekt voor zich en bij de vijfde is de kwaliteit iets minder omdat de zon flink dichterbij gehaald  is. Lang leve de mooie natuur. De uitgebreide reportage kunt u of aan het eind van januari, of later natuurlijk altijd inzien.

Na deze idilysche plaatjes volgen er natuurlijk nog meer. Dit is het uitzicht van de berg richting Bar Harbor waar een leuk youth hostel lag. U kunt een cruiseschip vinden en de ochtend mist. De eilandjes voor de kust behoren bijna allemaal ook tot het nationale park. Natuurlijk bent u natuurlijk ook benieuwd naar de ontstaansgeschiedenis van dit park. Daar zal ik u iets meer over vertellen. Het park is opgericht op 8 Juli 1916 onder de naam Sieur de Monts National Monument, aan deze naam kunt u direct zien dat we dicht bij het franstalige gebied van Canada zitten, Quebec is op een (voor Amerikaanse begrippen) steenworp afstand van Maine. In 1919 werd het een nationaal park met de naam Lafayette National Park dit is genoemd naar een fransman die de Amerikaanse revolutie flink ondersteunde (de mensen die nog naar Boston toe komen, ouders + zus, onthoud dit, deze naam kom je vaker tegen). In 1929 is de naam voorgoed veranderd naar Acadia National Park. Deze naam komt van het Grieks Arcadie wat betekent "land of the plenty", de hele kuststreek van Quebec tot phillidelphia heeft deze naam gedragen. In 1947 is meer dan 40 km2 in vlammen opgegaan nadat een brand die op het vasteland was begonnen dit schiereiland bereikte. Vanuit het hele land (dit is de staat Maine) kwamen mensen om het park weer op te knappen. Vooral de Rockefelle familie heeft hier een hele belangrijke (financiele) rol gespeeld. Door het gebied goed te beschermen kon de natuur haar eigen gang gaan en mensen zeggen dat de brand eigenlijk het park alleen maar goed gedaan heeft, dat er veel meer sprake is van diversiteit nu. Er is een schat aan flora en fauna waaronder de eekhoorn, de bever, de zwarte beer. Er schijnen ook nog enkele lynxen rond te lopen al hebben die het vrij zwaar met het toerisme. Op dit moment bestaat Acadia National Park uit 132 km2, dit is ongeveer 66 keer de staat Monaco. De onderstaande foto’s zijn nog steeds van de top van de Mount Cadillac. Acadia National Park bestaat uit Bergen, meren, eilanden, kuststroken en alles wat daar bij hoort.

Zoals ik u al eerder verteld heb is New England, waar de staat Maine en dus Acadia National Park ook bij horen, bekend om de herfst kleuren. De zogenoemde "foliage". De beste manier om dit in dit park te ontdekken is om uit de auto te stappen en een stalen ros uit te zoeken. Dit is een geliefde bezigheid van park bezoekers echter wordt er toch altijd even op de zwaarte van het parcours gewezen. Zodra men begreep dat wij uit Nederland kwamen maakte de verhuurders zich direct geen zorgen meer, op een of andere manier is Nederland-fietsland toch wereld wijd bekend.

Hieronder vindt u de kleuren en de uitzichten die wij continu tegen kwamen. Het was dames en Heren echt puur genieten….. wat een prachtig gebied. De kleuren spreken voor zich. Ik zal u proberen binnen enkele foto’s een indruk te geven van dit mooie gebied. De kleuren van de bomen, de heuvels, de spiegelmeren, de bevers, de kust. De wegen waarop we fietsen zijn voornamelijk door de Rockefeller familie aangelegd, vroeger waren dit wegen die door koetsen gebruikt werden. Er is zoveel mogelijk getracht om de natuur niet te hinderen. En en ze hebben leuke bruggetjes gebouwd en wat betreft de bewegwijzering kan de ANWB nog veel van ze leren.

En voor de brandweerman in de familie nog even de verzameling auto’s in Bar Harbor.

Hierbij wilde ik het graag laten aangezien er natuurlijk ook een verassing moet blijven voor als ik terug kom. Andere leuke en speelse foto’s kunt u dan zien.

Groetjes Gerwin